Tinatamad ako parating bumangon sa umaga. Iniisip ko kasi, “hay, papasok na naman ako, kaburyong na naman.” Isang araw na naman ang babakahin ko para maghanapbuhay.
Ganun din naman ang naramdaman ko kanina. Nakakatamad ang umaga. Palibhasa, hindi naman ako “morning person”. Lagi nga akong huli sa pagpasok (ipagmalaki raw ba? Eheheh). Pero may kakaiba bago ako makalabas ng UP Campus*.
8:45 na sa relo namin. Advanced ito ng 20 minutos sa tootong oras pero dahil alas-nueve ang pasok, kailangan ko pa ring magmadali kahit na alam kong male-late na naman ako. Kaya ayun, nagmamadali na akong lumabas ng bahay at sumakay ng pedicab.
Pagdating ko sa may Vinzons Hall, nanalangin na naman ako na sana ay may dumating agad na jeep rutang Philcoa habang pinagmamasdan ang mga estudyanteng nagmamadali rin para pumasok sa mga klase nila. Haaay… Nakaka-miss ding maging estudyante – ang pumasok ng late, matulog saglit sa upuan, makipagkulitan sa kaklase at makinig sa guro.
Simpleng araw lang di ba? Pero ewan ko. Mas magaan ang pakiramdam ko kanina. Namumukadkad na naman kasi ang mga fire tree sa campus. Matingkad na matingkad ang pagkapula ng mga bulaklak ng malaking puno. Marami sila. Nakakalat sa buong campus. Nakakatuwa talagang pagmasdan. Para akong turistang namamasyal at manghang-mangha sa nakikita.
Parang ang gaang kasi ng feeling (kahit hindi ako nag-ivory >>>korni!) kapag nakakakita ka ng ganung tanawin na bihirang-bihira mong makikita sa siyudad pwera na lang kung nasa parke ka. Bukod nga sa Fire Tree, marami pang iba-ibang halaman ang namumukadkad. (Hindi ko nga lang alam ang pangalan nila.) Meron sa Lagoon, sa Sunken, sa University Avenue at kung saan-saan pa. Parang nakalimutan ko na ngang bumabiyahe ako papuntang opisina at nangarap na lang ng kung anu-ano.
So ano ngayon ang punto ko? eheheh. Wala lang. Naalala ko nga yung sabi ni Ma’am Hidalgo, naging guro ko sa Español III, paminsan, kailangan din nating i-appreciate ang paligid natin, lalo na ang nakakasariwang senaryo ng mga puno’t halaman sa UP para hindi tayo ma-stress sa kung anu-anong bagay.
Iba pa rin ang kagandahan ng kalikasan. Walang kapantay.
* Sa pansol lang ako nakatira, sa likod ng Vinzons Hall, UP Diliman.
Mukhang ewan talaga ako kanina. Ewan ko ba! Kasi paggising ko, parang akong depressed na hindi ko malaman. Hindi ko alam kung bakit parang naiiyak ako. Tapos, ayun nga, naiyak nga ako nung nagpapaalam na labidabi ko na papasok na siya.*bleep*bleep*Hindi ko napigil yung luha ko. Tuloy-tuloy lang siyang pumatak. Para akong bata na iiwan ng magulang. Well, maiiwan naman talaga akong mag-isa pag-alis niya pero hindi naman siguro dahilan 'yon para umiyak ng ganun. Nang tinanong ako kung bakit ako umiiyak, ang sabi ko: "aalis ka na kasi e". Hindi ko talaga alam ang dahilan kung bakit ako umiyak kanina. Basta yun na lang ang nasabi ko.Buti na lang, mukhang maganda naman ang mood ni labidabs. Pinatahan muna ako bago siya umalis. At nagpatawa pa bago nakalagpas na eskinita namin. Umutot sabay aktong lilipad na parang si Superman. Wahahaha! Namimiss ko na tuloy 'yon.*bleep*bleep* (ulit ^_^)Haaayzzz... Nga pala, sa June 11, 2 years na kami. Waaah... 2 years! Akalain niyo 'yon?!? Ilang beses na rin kaming dapat naghiwalay pero eto, magkasama pa rin at madaragdagan pa, ng baby. Kahit mukhang maikling panahon lang dalawang taon, para sa amin, matagal na rin 'yon, tila dalawang dekada ng pakikibaka at walang katiyakan. Naks! Ang lalim.Haaay... excited na nga kaming makita ang baby namin.Tsaka ko na lang siguro ikwekwento ang kahindik-hindik (ahahaha) na istorya namin. Balak kong gumawa ng entry para sa aming anibersaryo. Yung tipong maiiyak ako at ang mga mambabasa. Wehehe ^_^ Echusa lang. Para lang may something special... May ganun pang nalamaman e no?!?Ciao!
Noong nakaraang linggo, hindi ko matanggap sa limang araw, lunes hanggang biyernes, microwaved Peri-Peri chicken ang ulam namin sa tanghalian dito sa opisina. har har har... Isipin niyo naman 'yon. Pinipilit ko na nga lang kumain para sa baby ko. ahuhuhuhuhu...echos! tama na ang drama! ehehe. Pero sana naman, ngayong araw na 'to, iba naman ang ulam namin.
At ngayon, makikiblog na rin ako. eheheh ^_^Isa na ito ngayon sa mga venues ko para magpalipas oras, mag-angas, mag-aliw, magtoyo, maglabas ng opinyon, magbulalas ng damdamin ("magbulalas" --> nakuha ko kay jaq), at kung anu-ano pa.
Oh well ^_^ Pano ko 'to nalaman? Paminsan kasi nang wala akong magawa e pina-check sa kin ni tonton, isang maasahang kaibigan (asus!), ang blog niya (check niyo: http://tontoronton.blogspot.com/) tsaka yung isa pang blog (http://akosiyol.blogspot.com/). Sino si yol? Hindi rin namin kilala e. ehehe. Pero pramis, kaaliw yung blog niya. Halos texts lang naman ang mga nandoon sa blog niya. Kung meron mang picture, patawa lang. Well, he's a good creative writer; I assure you that. Kaya kung gusto niyong matawa o maglibang sa gitna ng mga kaguluhan inyong nararanasan sa panahong ito, anuman ang inyong ginagawa, aba'y go, visit his site.So anong koneksyon nun sa kwento ko? ehehe. Ayun. Na-inspire din kasi akong gumawa ng blog na masaya at worthwhile basahin. Actually, I am a frustrated creative writer kasi. Yikes! sounds so coño. Lech! ehehe. Mas gamay ko ang pagsusulat sa Filipino talaga kaya eto, sinusubukan kong gumawa ng isang makabuluhang komposisyon. Echos! Basta yun na yun. Getsky?
O siya, siya, sige na. Sa susunod ulit pag may bago akong ideya. ciao!
